Iranian News Agency

>

در سال‌های اخیر، تزریق‌های لاغری مشتق از GLP-1 و GLP-1/GIP که در سراسر جهان برای درمان چاقی استفاده می‌شوند، در همه بیماران اثر معجزه‌آسای یکسانی نشان نمی‌دهند.

دکتر بوراک اوزل با استناد به مطالعات بالینی و مشاهدات شخصی خود اعلام کرد که نسبت بیمارانی که به تزریق‌های لاغری پاسخ نمی‌دهند، بین ۱۰ تا ۲۰ درصد متغیر است. او گفت: «در یک نفر از هر ۵ تا ۱۰ بیمار، پاسخ مورد انتظار کاهش وزن را مشاهده نمی‌کنیم. این وضعیت اغلب به اراده بیمار مربوط نیست، بلکه مستقیماً با عوامل زیستی، تنظیم دوز و واکنش بدن به دارو ارتباط دارد.»

دکتر اوزل با تأکید بر اینکه معیار روشنی برای تشخیص عدم پاسخ به درمان از نظر پزشکی وجود دارد، این تعریف را ارائه داد: «اگر با وجود مصرف دارو با دوز مناسب به مدت ۳ ماه، حداقل ۵ درصد کاهش وزن بدن حاصل نشود، می‌توان آن فرد را در گروه ‘کم‌پاسخ‌دهندگان’ قرار داد.»

وی همچنین خاطرنشان کرد که بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲ معمولاً نسبت به افراد غیر دیابتی با سرعت کمتری وزن کم می‌کنند. او تأکید کرد که این موضوع «شکست دارویی» نیست، بلکه یک تفاوت زیستی قابل انتظار است و بیماران باید بدون از دست دادن روحیه، این روند را تحت نظر پزشک مدیریت کنند.

دکتر اوزل در خصوص عوارض جانبی داروها گفت: «برخی بیماران به دلیل عوارضی مانند تهوع و استفراغ قادر به ادامه درمان نیستند یا از نظر زیستی هیچ پاسخی دریافت نمی‌کنند. با این حال، این داروها نه اولین و نه آخرین گزینه هستند. اگر یک روش درمانی مؤثر نباشد، پزشک شما را به گزینه مناسب‌تری هدایت خواهد کرد»، و به بیماران هشدار داد بدون نظر متخصص مصرف دارو را قطع نکنند یا دوز آن را تغییر ندهند.

در پایان، دکتر بوراک اوزل یادآور شد که با کمک فناوری‌های سلامت و امکانات پزشکی مدرن، دستیابی هر فرد به درمانی متناسب با زیست‌شناسی بدن خود امکان‌پذیر است.